Social media

Zoeken

Column: Verward is verwaarloosd

12 september 2017

In een samenleving die steeds ingewikkelder en individualistischer wordt, verwachten we dat iedereen zich zelfstandig redt. Ondertussen worden de kwetsbaren zichtbaar. Vooral als het misgaat. Dan trekt de politie aan de bel en krijgt de ‘verwarde persoon’ aandacht.

In de praktijk komen gebieds-/wijkteams veel mensen tegen met multiproblematiek. Daar hebben ze hun handen vol aan. Tegen de tijd dat de ‘boel’ onder controle lijkt, trekt het team zich terug. Dossier gesloten!

We weten dat grofweg 5 tot 10 procent van de mensen zich niet zelfstandig kan redden. Als gevolg van een licht verstandelijke beperking, een psychiatrische stoornis of een opeenstapeling van levensproblemen. Toch lijkt het erop dat we iedereen met een hulpvraag met dezelfde verwachting benaderen. Tijdelijk helpen we je, straks kun je weer zonder ons.  

Wat als we anders zouden kijken en handelen? Mensen die niet kunnen lopen hebben toch ook meer nodig dan alleen maar tijdelijke hulp van een fysiotherapeut? Hetzelfde geldt ook voor mensen die we nu verwarde personen noemen. Wat kunnen zij niet, wat hebben ze nodig en hoe pas je de omgeving aan, zodat iemand zoveel mogelijk zelf kan?  Steeds opnieuw herindiceren of zelfs het stopzetten van de hulp - in de verwachting dat het over is – heeft geen zin. Integendeel: het steeds opnieuw loslaten van mensen die structureel hulp nodig hebben, is een vorm van verwaarlozing die leidt tot excessen.

Daarom roep ik iedereen op om gericht op zoek te gaan naar mensen die structureel begeleiding nodig hebben om zich voldoende te kunnen redden, om mee te doen, om niet in crisis terecht te komen. Iedereen kent ze. De politie, de huisarts, het maatschappelijk werk, de verslavingszorg, de woningbouwcorporatie, de GGZ, enzovoort. Het lijkt me goed dat de gemeente ze ook kent. Maak een kaart van een buurt en vertel elkaar waar deze mensen wonen.

Als kwetsbare mensen erop kunnen rekenen dat zij structureel aandacht krijgen van een door hen vertrouwd persoon, kunnen veel escalaties, crises en problemen voorkomen worden. Verder zou het helpen als de overheid en instanties zich meer begripvol opstellen naar mensen die niet voldoen aan het zelfredzaamheidsideaal en de vriendelijke hulpvrager. Als we hier niets aan doen zal de groep die levenslang begeleiding nodig heeft steeds groter worden. En de kloof tussen hen die zich kunnen redden en zij die dat niet kunnen zal dieper worden. Daar ben ik van overtuigd. Niet alleen vanwege mijn jarenlange betrokkenheid bij de Openbare GGZ, maar ook vanuit mijn persoonlijke ervaring.

Ingrid van de Vegte

PS: Geïnteresseerd in dit onderwerp? Ik praat hier graag met u over door!

Ander nieuws